Lon Holzer over privileges

Tijdens een receptie na een lezing sprak ik toevallig met Lon Holzer. Zij is de Vlaamse zorgambassadeur. Haar taak is om richting te geven aan de aantrek en opleiding van zorgkundigen in Vlaanderen. Tijdens het gesprek gaf aan dat ze niet goed inzag hoe een verzorgende in de psychogeriatrie aan dat soort dagelijkse stress kon het hoofd bieden Ik dacht dan dat zulk een stress op het werk vooral niet te combineren was met nog stress thuis met de kinderen.

Zij is ook auteur van het boek "De zeven privileges van de zorg". Daarin viel me vooral de passage op "Hoe contradictorisch het ook klinkt, de grootste opdracht van zorgverleners is om zo weinig mogelijk zorg te verlenen en zo veel mogelijk ruimte te geven aan de zorgvrager om zijn eigen autonomie, alle beperkingen in achte genomen, te behouden." Dit is ook de aanpak welke MOE voorstaat om dit trouwens ook slaat op onze kinderen zelf. En dit geldt al sinds de beginjaren van de mensheid terwijl dit pas de laatste tien duizend jaren zo verwaterd is dat we het niet meer beseffen.

In het boek staat ook de volgende schitterende passage:

een MOE als lokale buitenpost van een diabetes kliniek

Alle rechten voorbehouden doubletroublebiteme

Diabetes neemt epidemische proporties aan. De ziekenhuizen kunnen de vraag in de diabetes klinieken moeilijk aan. Er is niet snel beterschap in zicht, wel integendeel.

Een lokale buitenpost van zo een kliniek staat dichter bij de patiënten in de dorpen daarrond. Vooral patiënten met meer ernstige risico's en complicaties worden best steeds in het ziekenhuis onderzocht en opgevolgd. De andere zijn dikwijls beter gediend met een begeleiding dicht bij huis. De informatica- en communicatie-middelen van vandaag laten ook toe dat alles wat in de buitenpost gebeurt nauw kan worden opgevolgd in het ziekenhuis zodat, bij de minste twijfel, een verwijzing voor de hand ligt en de contiuiteit van de zorg wordt gewaarborgd.

Verpleegkundigen, samen meer mama voor de kinderen

All rights reserved by Felbry College

Verpleegkundigen met kinderen, zowel in thuisverpleging, ziekenhuisverpleging als rusthuisverpleging zijn meester goochelaars om kinderopvang te voorzien ondanks de shiften, de onverwachte overuren, het plotse inspringen, de nachten ...

De school begint pas later dan de "vroege", de leerkrachten zijn op de onmogelijkste dagen op educatief verlof, schoolvakanties zijn veel langer dan zelfs gecombineerde vakanties op het werk, een crèche heeft sluitingsuren vroeger dan de "late" eindigt, de schoonmoeder heeft haar manieren van doen, de partner heeft het te druk met eigen werk, wanneer nog snel tussendoor het huishouden gedaan, schoenen voor de kleinen gekocht ...

Hulpverleners depressie gezocht voor in de hoge venen

Er staat een stuk grond ter beschikking diep in de hoge venen waarop een MOE juist zou passen. De wijde natuur in een uithoek van Belgie inspireert om als bedrijvigheid een samenlevingspension uit te baten voor families met ouders of kinderen die een uitweg zoeken voor hun depressie. Depressies zijn al te vaak oorzaak van serieus dysfunctioneren met naschokken doorheen heel de familie. Het pension zou heel de familie opnemen of, tenminste, de moeder-kind diade. Naast de voortzetting van de eventuele klassieke therapie kunnen de clienten in decompressie dank zij de eenvoud van de huishoudroutines van elke dag en de gerichte hoede van de mama's.